गावाच्या पारावरून

Share This News

सोयरीक


निवेदक : रामराम देवा… का म्हन्ता? त मग रंगरावच्या लेकीचं यंदा कर्तव्य हायच… तसं रंगरावनं दिवायीले तुयसीचन लगीन झालन तवाच सांगलं असतं गावात त आतावरी अक्षिता फयफयल्या असत्या तिच्या. पन रंगरावले आली लाज. आता काडीमोड झालेल्या बायकोसंग पुना त्यानं लाडीगोडी लावली न बायकोनंबी मोठ्या चलाखीनं लेकीच्या लगनाची जबाबदारी रंगरावच्या गयात बांधली, आता गावात एकी हाय म्हून ठीक हाय पन तसंबी रंगरावले कोन हाय? मतारपनी रंगराव रांड ना पोर जिवाले घोर रायला असता. रंगराव तसी भारी केस, सांभायता सांभायता गावाले जड झाली असती. बायको पुना कोन्या कारनानं का व्हईना लाडात आली, हे बरं झालं. शांताक्कानं मनावर घेतलन म्हंजे ‘टीम शांताक्का’
कामाले लागली न मंग कौतिक, वामन, रेखी, दुलिराम, तुयसा, अमिनाबी, तिची सुन चांदबी न खास म्हंजे शिवरामभाऊ सारेच कामाले लागले, आपला सरपंच परभाकरबी कामाले लागला न अज आखरीले रंगरावच्या लेकीले पाहाले पाव्हने येनार हायत… चाला त मंडयी नजारा पाहाले…
रंगराव : भूमा, पाव्हने कई येनार हायत?
भूमा : मालक, तुमीनं दहाक मिनिटात सतारादा ह्याच सवाल इचारला हाय न म्या सोया टायम उत्तर दिलं हाय का थे तुमीच ठरोलन हाय…
रंगराव : अबे आजठावकर साल्या माह्यासंग माह्या ह्या घरात ठेऊन घेतला तुले गुराख्या त जादा चहकून राह्यला…
भूमा : ठीक हाय ना राह्यना एकलाच… चाल्लो मी… शांतक्कानं इचारलं त सांगून देइन का एकला होता बायका सोडून गेल्यात घर खाले उठत होतं म्हून संग रहाले न पडनं थे कामं कर्‍याले भूमा आठोला न आता बायको लाडात आली, लेकीच्या लगनाचा टायम आला त भूमा माजला नाही का?
चाल्लो म्या, चाल्लो…
शांताक्का : भूमा इतलं का झालं?
रंगराव : तू कवा आली?
शांताक्का : तू जवा भूमाले हकलत व्हता ना तवा…
भूमा : शांताक्का, तू सांगलं तसं याचं घर सफाई करून देल्लं हाय. पाव्हने येनार म्हून आठ दिस झाले म्या चादरी धुतल्या. बैखट तयार केली.
शांताक्का : वारे वा भूमा, आंगनात सडा टाकला न रांगोयीबी काढली तुवा?
भूमा : सडा म्या घातला पन रांगोयी भुईकून काढून घेतली…
शांताक्का : आंऽऽ भुई मचहनतानी कसा लाजतं पाह्यना…
रंगराव : पन पाव्हने कवा येनार हायत?
भूमा : हेच इचारत हायत कवाचे…
शांताक्का : रंगरावभाऊ, पाव्हने याचे तवा येतीन पन तुही बायको न लेक काहून नाही आली?
रंगराव : आले हायत ना पन थे तिकडं गावंड्याकडं थांबले हायत…
शांताक्का : मंग तिचे पाय जड झाले का आपल्याच घरी याले?
रंगराव : काल आली व्हती, म्हने तसी सोय नाही, राती तिकडं झोपतो न सकायी येतो…
शांताक्का : जारे भूमा त्याहीले घेऊन ये रानीसाह्यबाले रंगरावच्या… आता पुना जुयलं हाय त आपलन घर हायना… कालपासून आली त घर ठीकानावर आनलं असतं ना? आता अठीच थांबून लेकीचं लगीन कराचं म्हंजे…
अमिनाबी : ओऽऽ रंगरावभाऊ, शादीमेच्च बुलाएगा क्या डायरेक? जसा हम कोई लगतेच्च नय ना तेरे.
रंगराव : आता हे दहा फूटापासून कल्ला करीन…
शांताक्का : नाहीच करनार? सुशिला का तुह्या एकल्याचीच पोर हाय का?
अमिनाबी : अन् चालत्या घरात कमीजास्त होते, तू त एकलाच राह्यत होता ना? न मंग लेकीले पहाले पावञहने येनार म्हंजे कपबशा तबी हाय का? (विराम) नशीनच म्हून घेऊन आली. कपबशा न ह्या प्लेटा…
भूमा : न, येतानी वामननं त्याच्या किराना दुकानातून हे सामायन बाधून देल्लं, पोहे, तेल, तिखट, हे कोंच व्हय का लोंचं…
शांताक्का : अरे पन पाव्हने जेऊनच जातीन ना?
रगराव : नाही, थे म्हनेत का अठून जातानी त्याहीले अखीन एक काम हाय…
भूमा : नाही, निंबीच्या हनुमानाजवडं थे शिदा आननारे होते नवसाचा, त अठी येतीन सुशिले पाह्यतीन मंग पुना तिकडं जातीन…
शांताक्का : पन त्याहीचा काही फोन गी? येनार कवा, कसे? वामन कुठी हाय?
अमिनाबी : मेन म्हंजे आपल्या रानीसरकार कुठी हाय रंगरावभाऊ? न तुमची राजकन्या?
शांताक्का : भूमा तुले त्याहीलेच आनाले पाठलं होतं ना?
भूमा : थे समोरच त निंघाले होते ना? थे का येतच त हाय…
शांताक्का : काव वयनी, आता तोडतानी नाही लाज वाटली न पुना जोडलं त सांगाले लाज वाटते? न हे घर, हे गाव तवाबी तुहंच व्हतं न आताबी तुहंच हाय…
ती : शांतावन्स, हेच म्हने का रातीले तू गावंड्याकडं जावून झोप म्हून…
शांताक्का : का म्हंते हे रंगरावभाऊ?
रंगराव : हो, सोय नोती…
शांताक्का : सोय नोती? गाद्या नोत्या? पलंग, खाटा नोत्या? का आमी कोनीच नोतो?
भूमा : म्या सकायीच फॅन दुरुस्त करुन आनला… च्यादरी त म्या धुतल्याच ना…
रंगराव : धुतल्या ना बावा, धुतल्या तुहा च्यादरी… कितीदा सांगशीन?
शांताक्का : आता केलं त सांगनच ना थो? न हे तुहं बराबर नाही, वयनी आपल्या घरात थांबतो म्हने त तू कहाले तिले परक्या घरात जाले सांगलं?
सुशिला : होव ना, मा म्हनेबी का उद्या पाव्हने येनार हाय त घराले आमचा न आमाले घराचा सराव होइन ना… भूमाकाका करत हाय कवाचे कामं, आमचेबी चार हात लागले असते…

अमिनाबी : न ह्या रंगराव इळ गेला इळचा न मारेता धुतला तिळाचा म्हनत बसला असीन असाच हातावर हात देऊन…
(सगळे हसतात.)
रंगराव : हासा, हासा… आता मी का दीनवाना लेकीचा बाप झालो हाव ना…
शांताक्का : शोन लाव पाव्हने कई येनार त… न सुशिला जा बाई अंदर, पाह्य का सोय हाय नाही त न वयनी… नाही वयनी तू घर पाह्य न सुशिला तू तयारीले लाग… साडी, गयातलं, कानातलं…
वयनी : समदं आनलन हाय वन्स…
शांताक्का : वन्स नोको म्हनत जाऊ बा…
भूमा : हो, मलेबी थे वन्समोअर वानी वाटते…
ती : मंग का म्हनू?
शांताक्का : शांताक्काच म्हन ना…
ती : हेच म्हनत होते, वन्स म्हनत जाय म्हून…
अमिनाबी : ह्या असाच हाय, म्हून साजरी असूनबी तू थांबली नाही त्याच्यापासी… तुहा त दोस नाहीच तेच्यात…
रंगराव : हो, माहाच हाय ना सारा दोस…
कौतिक : दोस ना कुनाचा… पराधीन आहे जगती पुत्र मानवाचाऽऽ
शाताक्का : काहाचं व्हय रे तुहं कौतिक? न आता एंट्री मारुन राह्यला?
कौतिक : शांताक्का, अवं, हे स्वीट आनाले गेलतो पुरोहीतच्या स्वीटमार्टमंध तालुक्याले. येतानी निंबली थांबून पाव्हन्यायले आठोन देल्ली… आता येतच हायत त माह्या मांगमांगच…
रंगराव : बापरे! आता कसं?
अमिनाबी : कसं म्हंजे का? सब तयार हाय ना…  
रंगराव : पन गावातले कोनीच मान्स नाही आले, बाया नाही आल्या न खास म्हंजे परभाकरभाऊ, शिवरामभाऊ नाही आले?
कौतिक : लेकीले पहाचा कारेकरम हाय रंगरावकाका, फॅशन शो नाही…
रंगराव : जरा सांभायून बलत जा, जबाबदार मानूस हाव मी, लेकीचा बाप…
शांताक्का : पन तेचं बराबर हाय. पाहान्याचा कारेकरम हाय, कुकू लावाचा नाही.
रंगराव : पन त्याहीनं म्हनलं का अठीच लावून कुकू…
अमिनाबी : हो, थेत असंबी म्हनतीन का लावून टाकू आत्ताच लगून न जावू द्या नवरा- नवरीले
कौतिक : हनिमूनले…
शांताक्का : याच्या त तोंडाल काही हाडच नाही.
कौतिक : नाही त का, ह्या रंगरावकाका पादघायबर्‍याच हाय. पाव्हनेच येत हाय ना?
रंगराव : त्याहीच स्वागत कसन कर्‍याचं? तेच्यासाटी शिवरामभाऊ असते त बरं झालं असतं…
शांताक्का : भाऊ येनार हायत पन त्याहीले उसिर होऊ सकते. न स्वागत गी म्हंजे काही गयात हार नाही टाकाचे. कौतिक : जाय बैखट बराबर सजली हाय ना नाही थे पाहून घे.
कौतिक : भूमानं मले सकायीच दाखोली होती. तवा म्या येतानी तुह्याकून हञया गालिचा आनला. रंगराव काकाच्या घरात हे चांदीचे अत्तरदानी, गुलाबदानी न पानदान होगतं हेबी त्याले मालूम नोतं. काकूनं कहाडून देल्लं आलमारीतून…
अमिनाबी : घे, इतल दिस घरापासून दूर राहूनबी तिले मालूम होतं. घासले का नाही?
कौतिक : ह्या भूमानं घासले. सब तयार हाय आता. तूच एकडाव अंदर येऊन पाहून घे.
अमिनाबी : म्या आल्या आल्या अंदर जावून मुआयना करून आली. बराबर हाय सब. घरंबी सोच्छ हाय.
भूमा : वयनीनं न सुशिलानं करू लागले मले.
शांताक्का : न ह्या रंगरावचं तोंड नाही उलत हे सांगाले. गलतफयमी फैलावत राह्यते निस्ता…
ती : शांताक्का, थे जाऊद्या, पन गजरा पाह्यजेन होता न बाह्यर सुशिसाटी टेबल घेवला हाय तेच्यावर टेबलक्लॉथ…
भूमा : कौतिकनं सामायन नाही देल्लं का? तेच्यात गजरा करून देल्ला होता रेखाबाईनं…
अमिनाबी : सुकल्यावर सांगसीन? (विराम)
शांताक्का : न टेबलक्लॉथ, फुलदानी हे सब म्या घेऊन आलो हाय. थे पिवशी हाय ना माही, तेच्यात सब हाय…
कौतिक : आले, आले ना… थे पाव्हने… थे का व्हय त्याहीची गाडी…
शांताक्का अ कोन कोन हाय?
कौतिक : मले वाटते का पोरगा हाय न त्याचा मोठा भाऊ न वह्यनी न माय- बाप हाय.
अमिनाबी : देख एज्युकेटेड लोगो का ऐसाच्च रह्यता ना… कितने कम लोग आए… हमारे खातून के..
कौतिक : अमिनाबी, वो लोग आ रहे ना… जाव ना सामने… (शांताक्काच्या कानात हळूच) शांताक्का, नाहीत हिच्या खातूनच्या एज्युकेटेड फॅमलीचं आयकत बसा लागलं असतं रामायन…
शांताक्का : बराबर केलं, व्हय तूबी म्होरं…
रंगराव : याऽऽ, या पाव्हनने…
कौतिक : (कुजबुजत) रंगरावकाका टोपी…
रंगराव : टोपी बादमंध घालू ना… मंग टोप्याच घालाच्या हाय… (हेही हळूच म्हणतो तो.)
पाव्हणा : काय म्हणालात?
रंगराव : नाही, ह्या मचहनत होता कौतिक का टो…
कौतिक : टॉपच हाय गाडी. धक्काही नसन लागला… हे रंगरावकाका, मी कौतिक, आपला त परिचय झालाच हाय. हे आमची अमिनाबी न…
अमिनाबी : मय बोलरेथी की एज्युकेटेड लोगो का कामही अल्लग रह्यता, लडका प्रोफेसर हाय, बडा भाई कंपनीमे अकाऊंटंट हाय, बाप मास्तर था, माभी… हमारे खातून की फॅमिलीबी एज्यू…
कौतिक : एक मिनिट, एक परिचय राहूनच गेला, हे आमची गावची कर्ती, सवरती शांताक्का…
नवर्‍याचा भाऊ : मी विशाल, ही माझी पत्नी, शालीनी, आई, बाबा अन् हा विनोद…
रंगराव : या, या… पाय धुवायचे असतील तर…
भूमा : मी भूमा, या घराच्या आधारानं राह्यतो. या पाय इकडं धुवा… वासाचं साबन न वास न येनारा टुवाल ठेवला हाय.
(सगळे हसतात.)
अमिनाबी : अरे एज्युकेटेड लोग ऐसेच रह्यते, मजाक पसंत रह्यता… हमारे खातून के…
शांताक्का : अमिनाबी, तू अंदर जाके सुशिका के तयारी को देखती क्या?
अमिनाबी : क्यू नही? पर अपनी बेटीभी एज्युकेटेड?
कौतिक : हीची पीन एज्युकेटेडवरुन काढा लागते शांताक्का काहीबी करून…
शांताक्का : म्हून त अंदर पाठुत हाय ना… (हे दोेघेही कुजबूजत बोलतात.) जा, अमिनाबी तुह्यासिवा नाही होत काम बराबर…
रंगराव : गावाचा रस्ता सापडाले काही तरास नाही गेला ना?
विशाल : नाही, अन् या कौतिकरावांनी बरोबर रस्ता सांगून ठेवला होता.


Share This News

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

© 2020-21 Maharashtra Telecommunications Shankhnaad News Network, All rights Reserved | Site by final Version Software Solutions Pvt. Ltd.