मैत्रीचा ‘मोगरा’ फुलला! 20 वर्षांनंतर ‘सीआयबीएमआरडी’च्या माजी विद्यार्थ्यांचे पेंच येथे भावूक पुनर्मिलन
नागपूर:- काळाच्या चक्रात आयुष्याची गाडी वेगाने धावत असली, तरी काही नाती मात्र काळाच्या पलीकडे जाऊन जपली जातात. याचेच एक सुरेख उदाहरण सेंट्रल इन्स्टिट्यूट ऑफ बिझनेस मॅनेजमेंट रिसर्च अँड डेव्हलपमेंट (CIBMRD) च्या 2004-2006 च्या एमबीए बॅचच्या माजी विद्यार्थ्यांनी घडवून आणले. तब्बल 20 वर्षांनंतर, नागपूरपासून जवळच असलेल्या पेंच येथील निसर्गरम्य ‘आनंदवन ऍग्रो टुरिझम रिसॉर्टच्या ‘च्या शांत आणि निवांत वातावरणात या बॅचचे एक अविस्मरणीय ‘गेट-टुगेदर’ पार पडले. दोन दशकांच्या प्रदीर्घ काळानंतर जुन्या मित्रांना भेटण्याची उत्सुकता आणि अनामिक हुरहुर प्रत्येक चेहऱ्यावर स्पष्टपणे दिसत होती.
जेव्हा हे मित्र समोरासमोर आले, तेव्हा वयाची आणि हुद्द्यांची बंधने गळून पडली. व्यावसायिक, शासकीय आणि कॉर्पोरेट क्षेत्रातील जबाबदाऱ्या, कौटुंबिक व्याप्ती आणि शहरांची सीमा ओलांडून हे सर्व मित्र एका सामायिक व्यासपीठावर एकत्र आले. आनंदवन ऍग्रो टुरिझम रिसॉर्टच्या हिरवळीवर झालेल्या गप्पांच्या मैफिलीत 2004-2006 च्या त्या सुवर्णकाळातील आठवणी पुन्हा एकदा जिवंत झाल्या. महाविद्यालयीन कँटीनमधील ‘कटिंग’ चहा, परीक्षेच्या वेळी केलेला अभ्यास, प्राध्यापकांचे मार्गदर्शन आणि वर्गातील ती निरागस मस्ती… या आठवणींच्या कपाटातून बाहेर पडलेल्या गोष्टींनी वातावरण पुन्हा एकदा ‘कॉलेज डेज’च्या रंगात न्हाऊन निघाले.
या सोहळ्यात निलेश कोटेवार, राहुल धाकले, अभिषेक मिश्रा, चेतन भागडे, विशाल सिन्हा आणि तिर्थराज बोंद्रे यांनी आपल्या प्रवासाचे धावते वर्णन करताना अनेक गमतीशीर किस्से उपस्थितांना सांगितले. केवळ हसण्या-खेळण्याच्या पलीकडे जाऊन या मित्रांनी आजच्या काळातील आव्हाने आणि एकमेकांच्या व्यावसायिक वाटचालीवरही मोकळेपणाने चर्चा केली. “20 वर्षांपूर्वी आपण करिअरच्या शोधात होतो, आज आपापल्या क्षेत्रात स्थिरावलो आहोत, पण ही मैत्री आजही तितकीच ताजी आहे,” अशा भावना अनेकांनी व्यक्त केल्या. यावेळी आपल्यात नसलेल्या किंवा उपस्थित राहू न शकलेल्या मित्रांचीही प्रकर्षाने आठवण काढण्यात आली.
मैत्रीचा हा ओलावा जपण्यासाठी सर्वांनी भविष्यातही अशा भेटीगाठी नियमित ठेवण्याचा आणि एकमेकांच्या सुख-दुःखात खंबीरपणे उभे राहण्याचा संकल्प केला. रिसॉर्टमधील निसर्ग, रात्रीची मशालींची रोषणाई आणि गाण्यांची मैफल यामुळे हे गेट-टुगेदर एक कौटुंबिक उत्सव बनले होते. शेवटच्या क्षणी निरोप घेताना अनेकांच्या डोळ्यांत पाणी होते, पण “पुन्हा लवकर भेटू” या आशेने सर्वांनी एकमेकांचा निरोप घेतला. हा केवळ एक पुनर्मिलन सोहळा नव्हता, तर आयुष्याच्या धावपळीत शांतता आणि मैत्रीचा शोध घेणारा एक भावनिक प्रवास होता, जो या सर्वांच्या स्मरणात कायमचा कोरला गेला आहे.
